ସତ କହିବାକୁ ଗଲେ, ଆଜିକାଲି ଗୋଟିଏ ଡାକ୍ତରଖାନାକୁ ଯିବା ଆଉ ପରିବାର ଲୋକଙ୍କୁ ଭେଟିବା ଭଳି ହୋଇଗଲାଣି। କାରଣ ସେଠାରେ ଚିକିତ୍ସାରେ ଅପେକ୍ଷା ଏତେ ଲମ୍ବା ଯେ ରୋଗୀ ଏବଂ ସାଙ୍ଗରେ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଧୈର୍ଯ୍ୟର ବନ୍ଧ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ।
ହେଲେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଗୋଟିଏ ନୂଆ ଟ୍ରେଣ୍ଡ୍ ଆସୁଛି – ପଇସା ଦେଲେ ଆଗେ ଚିକିତ୍ସା। ମାନେ, ଯଦି ତୁମ ପାଖରେ ଟଙ୍କା ଅଛି, ତେବେ ଲାଇନ୍ରେ ଠିଆ ହେବାର ଦରକାର ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଏଇଟା କ’ଣ ସତରେ ଗ୍ରହଣୀୟ? ଏଇ ଦୁଇ ମାନର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କ’ଣ ଚୁପଚାପ୍ ଆମ ଦେଶରେ ପଶି ଆସୁଛି? ଏବେ ସମୟ ଆସିଗଲା ଏହାକୁ ନେଇ ଗଭୀର ଚିନ୍ତା କରିବାର।
ମୁଁ ଗତ ସପ୍ତାହରେ ଜଣେ ସାଙ୍ଗର ବାପାଙ୍କ ସହ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଡାକ୍ତରଖାନାକୁ ଯାଇଥିଲି। ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ସେବାରେ ଅସମାନତା ମୋତେ ନିଜ ଆଖିରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା। ଡାକ୍ତରଖାନାର ଦୁଇଟି ଦର – ଗୋଟିଏ ଧାଡ଼ିରେ ଲୋକେ ଘଣ୍ଟା ଘଣ୍ଟା ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଆଉ ଦ୍ବିତୀୟ ଧାଡ଼ିରେ ଟଙ୍କା ଦେଇ ଲୋକେ ସିଧା ଭିତରକୁ ଯାଉଥିଲେ।
ଟଙ୍କା ଦେଲେ କ’ଣ ଜୀବନର ମୂଲ୍ୟ ବଦଳିଯାଏ?
ହଁ, ଏଇଟା କଠୋର ସତ। ପ୍ରାଇଭେଟ୍ ହେଲ୍ଥକେୟାର ଏବେ ଏମିତି ଏକ ବିଲାସିତା ପାଲଟିଛି ଯେ ଯାହାର ପାଖରେ ପଇସା ଅଛି, ସେ ସମୟ ଓ ଗୁଣବତ୍ତା ଉଭୟ କିଣିପାରୁଛି।
ମୋ ମନେ ଅଛି, କିଛି ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ଆମ ଗାଁର ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ କାକା ସରକାରୀ ହସ୍ପିଟାଲ୍ରେ ଛ’ ଘଣ୍ଟା ଅପେକ୍ଷା କରି ଶେଷରେ କହିଥିଲେ, “ଆମର ଟଙ୍କା ନାହିଁ, ସେଥିପାଇଁ ଆମେ ଅପେକ୍ଷା କରିବା।” ଏଇଟା କେବଳ ଗୋଟିଏ ଘଟଣା ନୁହେଁ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ନୀତିର ଏକ ଫଟୋ କପି।
ଦୁଇ ମାନର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ବାସ୍ତବ ଚିତ୍ର
- ସମୟ: ସରକାରୀ ହସ୍ପିଟାଲରେ ଜଣେ ଡାକ୍ତରଙ୍କୁ ଦେଖା କରିବାକୁ ୩-୪ ଘଣ୍ଟା ଲାଗେ, ହେଲେ ପଇସା ଦେଲେ ଆଗେ ଚିକିତ୍ସାରେ ୧୫ ମିନିଟରେ ଦେଖାଯାଏ।
- ସୁବିଧା: ଜଣେ ରୋଗୀଙ୍କ ପାଇଁ କେବଳ ସିଙ୍ଗଲ ରୁମ୍, AC, ଆଉ ନିଜ ଖାଦ୍ୟ – ଆଉ ଜଣେ ଗରିବ ରୋଗୀ ଚାରି ଜଣଙ୍କ ସହ ଗୋଟିଏ