ଆଜିର ଏହି ଦ୍ରୁତଗାମୀ ଦୁନିଆରେ, ଆମେ କେତେବେଳେ ଆମର ମୂଳକୁ ଭୁଲି ଯାଉଛୁ ନା? ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଭୁଲିଯାଇଥିଲି। ମୋର ନିଜସ୍ବ ଓଡ଼ିଆ ସଂସ୍କୃତି ଏବଂ ପାରମ୍ପାରିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧ ପ୍ରତି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ମୋ ଜାତି ପ୍ରତି ମୋର ଯାତ୍ରା ଥିଲା ଏକ ସୁନ୍ଦର ଆବିଷ୍କାର, ଯେଉଁଥିରେ ମୁଁ ମୋର ସାଂସ୍କୃତିକ ପରିଚୟ କଣ ତାହା ବୁଝିବାକୁ ଶିଖିଲି। ଏହା କେବଳ ଜାତି ନୁହେଁ, ଏକ ଅନୁଭୂତି।
ସତ କହିବାକୁ ଗଲେ, ମୁଁ ବଡ଼ ହୋଇଥିଲି ଏକ ମେଟ୍ରୋ ସହରରେ। ମୋ ଚାରିପାଖେ ଥିଲା ମଲ୍ଟିପ୍ଲେକ୍ସ ଏବଂ ଫାଷ୍ଟ ଫୁଡ୍। ମୋ ପିତାମାତା ଯେଉଁ ଜାତି ପରମ୍ପରା କୁ ଧରିରଖିଥିଲେ, ମୁଁ ତାହାକୁ କିଛିଟା ପୁରାଣପନା ଭାବି ଦେଖୁଥିଲି। ମୋର ଲାଗିଲା ସେସବୁ ଆଧୁନିକ ଜୀବନପାଇଁ ନୁହେଁ। କିନ୍ତୁ କ’ଣ ଜାଣନ୍ତି? ମୁଁ ଭୁଲ ଥିଲି।
ଏକ ଦିନ ମୋ ଜେଜେବାପା ଘରେ ବୁଢ଼ୀମା’ଙ୍କ ସହିତ କଥା ହେଉଥିଲି। ସେ ମୋତେ ପୁରାତନ ଗପ ଶୁଣାଉଥିଲେ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ପୂର୍ବେ କେବେ ଧ୍ୟାନ ଦେଇନଥିଲି। ସେହି ଗପଗୁଡିକ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲା ଅସୀମ ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କ ଜ୍ଞାନ। ମୁଁ ଅନୁଭବ କଲି ଯେ ଏହି ଜ୍ଞାନ କେବଳ କଥା ନୁହେଁ, ଏହା ଆମର ଜୀବନଚାଳନାର ମୂଳଦୁଆ।
ମୋର ପ୍ରଥମ ପଦକ୍ଷେପ: ପରିବାର ସହିତ ଯୋଗାଯୋଗ
ମୁଁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲି ଯେ ମୁଁ ମୋ ପରିବାରର ବଡ଼ମାନଙ୍କଠାରୁ ଶିଖିବି। ମୁଁ ମୋ ଜେଜେମା’ଙ୍କୁ ପାଚିଲା ଆମ୍ବ ଆଣି ଦେବାକୁ ଯାଉଥିଲି ଏବଂ ସେଥିରୁ ତେନ୍ତୁଳି ଚଟଣି କିପରି ତିଆରି କରାଯାଏ ତାହା ଶିଖୁଥିଲି। ଏହା କେବଳ ଖାଦ୍ୟ ନଥିଲା, ଏହା ଥିଲା ଏକ କଳା। ଏକ ଅଧ୍ୟୟନ ଅନୁସାରେ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ପାରମ୍ପାରିକ ଖାଦ୍ୟ ରୋଷେଇ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମାନସିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ୪୦% ଭଲ ରହେ! ମୋର ଲାଗିଲା ମୁଁ ଏକ ଲୁକ୍କାୟିତ ଖଜଣାଘର ଆବିଷ୍କାର କରିଛି।
ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଶିଖିଲି ଯେ ଆମର ପର୍ବପର୍ବାଣି କେବଳ ଉତ୍ସବ ନୁହେଁ। ଏହା ଏକ ବୈଜ୍ଞାନିକ କାରଣ ସହିତ ଜଡିତ। ଯେପରିକି ରଜ ପର୍ବ। ଏହା ପ୍ରକୃତିର ସହିତ ଆମର ସମ୍ପର୍କକୁ ଦର୍ଶାଏ। ଏହି ସବୁ ଜିନିଷ ମୋ ଭିତରେ ଏକ ନୂଆ ଅହଭାବ ସୃଷ୍ଟି କଲା।
ମୋ ଭିତରେ ଜାଗ୍ରତ ହେଲା ଓଡ଼ିଆତ୍ୱର ଅନୁଭୂତି
ମୋର