ଆପଣ କେବେ ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି କି ଆପଣଙ୍କ ଭିତରେ କିଛି ଅଛି, କିନ୍ତୁ ତାହା ବାହାର କରିବାକୁ ପାରୁନାହାଁନ୍ତି? ମୁଁ ଜାଣେ ଏହା କେତେ ନିରାଶାଜନକ ଅନୁଭବ ହୋଇଥାଏ। ଏହି ଅନୁଭୂତି ମୋ ଜୀବନକୁ ବଦଳାଇଦେଇଥିଲା। ଏହି ଲେଖାରେ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କହିବି କିଭଳି ମୁଁ ମୋର ସୃଜନଶୀଳତାର ଅସଲ ସ୍ୱର ଖୋଜିପାରିଲି – ମୋର କଳାତ୍ମକ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତିର ଯାତ୍ରା କେତେ ରୋମାଞ୍ଚକର ଥିଲା। ମୋର ଏହି ରଚନାତ୍ମକ ଯାତ୍ରା ଏକ ଗଭୀର ଆତ୍ମ-ଖୋଜ ଥିଲା, ଯାହା ମୋତେ ମୋ ନିଜ ସହିତ ପରିଚିତ କରାଇଥିଲା।
ସତ କହିବାକୁ ଗଲେ, ମୁଁ ସର୍ବଦା ଭାବୁଥିଲି ମୋର କିଛି ନାହିଁ। ମୋ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଯେମିତି ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ, ମୁଁ ତାହା କରି ପାରୁନଥିଲି। ମୋର କଳା ମୋତେ ଖାଲି ଓ ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲାଗୁଥିଲା। ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅନୁକରଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲି, କିନ୍ତୁ ତାହା କେବେ ଠିକ୍ ଲାଗୁନଥିଲା। ଏହା ଏକ ଅସୁବିଧାଜନକ ଜିନ୍ସ ପରି ଥିଲା ଯାହା ଠିକ୍ ଭାବରେ ଖାପ ଖୁଆଉନଥିଲା।
ତା’ପରେ ମୁଁ ଏକ ଗବେଷଣା ଦେଖିଲି ଯାହା ମୋ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣକୁ ବଦଳାଇଦେଇଥିଲା। ଏହି ଗବେଷଣା ଅନୁସାରେ, 75% ଲୋକ ମାନନ୍ତି ଯେ ସେମାନଙ୍କର ସୃଜନଶୀଳ କ୍ଷମତା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ତୁଳନାରେ କମ୍। ଏହା ଦେଖି ମୁଁ ଚକିତ ହୋଇଗଲି! ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଲା ଯେ ମୁଁ ଏକା ନଥିଲି। ଆମେ ସମସ୍ତେ କିଛି ନା କିଛି ସମୟରେ ଏହି ଅନୁଭବ କରୁ।
ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅନୁକରଣ କରିବା ବନ୍ଦ କରିବା
ମୋର ପ୍ରଥମ ବଡ଼ ପଦକ୍ଷେପ ଥିଲା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ କାମକୁ କପି କରିବା ବନ୍ଦ କରିବା। ମୁଁ ମୋ ନିଜ ଭାବନାକୁ ଅନୁଭବ କରିବା ଶିଖିଲି। ମୁଁ ମୋ ମନର କଥା ଲିଖିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲି, ଚିତ୍ର ଆଙ୍କିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲି – ଯାହା ମନକୁ ଆସୁଥିଲା ତାହା କରିବାକୁ ଲାଗିଲି। ଏହା ପ୍ରଥମେ ଅଜବ ଲାଗୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ମୋର ନିଜସ୍ୱ ଶୈଳୀ ଗଠିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା।
ମୋର ଏକ ବନ୍ଧୁ ମୋତେ ଏକ ଭଲ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ: “ତୁମର କଳା ତୁମର ଆତ୍ମାର ଛାଇ ଅଟେ। ଏହାକୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପରି ଦେଖାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ମୂର୍ଖାମି।” ଏହି କଥା ମୋ ପାଇଁ ଏକ ଚାବି ପରି ଥିଲା। ମୁଁ ମୋ ଭୁଲ୍ ଗୁଡିକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଶିଖିଲି। ମୁଁ ବୁଝିପାରିଲି ଯେ ଏହି ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ହିଁ ମୋର ଅନନ୍ୟତାକୁ ପରିଭାଷିତ କରେ।